Kan Simittal


கண் சிமிட்டல்

எழுதப்படும் ஒவ்வொரு கதைகளுக்கும் பொருத்தமான ஒரு தலைப்பை யோசிப்பதே இன்னொரு கதை போன்று இருக்கும். குறுங்கதைகள் என்று முடிவான பின்பு தலைப்புக்காக ஒரு நாள் யோசித்துக்கொண்டே அமர்ந்திருந்தேன். எழுதி வைத்திருந்த அத்தனை குறுங்கதைகளும் சின்ன சின்னதாய் நிகழ்வுகளாகவும் எழுத்துக்களாகவும் எனக்குள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

சோ….வென்று மழை பெய்து முடிந்த ஒரு முன்னிரவு. மழையின் சொச்சங்களாக சாரல்கள் காற்றுடன் ஏதோ உடன்பாடு செய்துகொண்டு ‘நீ பாடு – நான் ஆடுகிறேன்’ என்று கூத்தடித்துக்கொண்டிருந்தது. இயற்கையின் கூத்துகள் தான் எவ்வளவு வேடிக்கையானவை. தன் ஆட்டம்-பாட்டத்திற்கு மனிதர்களை அது ஒரு பொருட்டாக எப்போதுமே மதித்ததில்லை. அதனை கண்டுக்களித்துக்கொண்டு ரொம்ப நேரம் அமர்ந்துவிட்டேன் என்றும் நினைவுகள் எங்கெங்கோ என்னை கூட்டிச் சென்றுவிட்டது என்றும் வெகுநேரம் ஆன பின்புதான் உணர முடிந்தது.

சிலநேரங்களில் மெய் மறந்துவிடுவது இயல்பு. அந்நேரத்தில் உடல் அசைவுகள் இருப்பதில்லை, நிதானம் இருப்பதில்லை, மனம் போன போக்கில் அதை விட்டுவிட்டு கட்டுப்படுத்த எண்ணமின்றி நாமும் அதன்பின்னே ஓடிவிடுகிறோம். அந்நேரத்தில் எனக்கு கண் இமைகள் மட்டும் சிமிட்டிக்கொண்டதாக ஒரு ஞாபகம் தட்டியது.

அப்போதுதான் இந்த குறுங்கதை தொகுப்பிற்கு ‘கண் சிமிட்டல்’ என்று பெயர் வைக்கலாம் என்று தோன்றியது.

எப்போதெல்லாம் கண் சிமிட்டுகிறோம்?

அழகான விஷயத்தை பார்க்கும்போது ஏதோ ஒரு நொடியில் நாமே நம்மை மறந்து ‘அழகா இருக்கு’ல்ல என்று நினைத்து கண் சிமிட்டுகிறோம்.

ஏதோ ஒரு நினைவின் பழைய பக்கங்களை புரட்டிப்பார்க்கும்போது ஒரு கடந்தகாலத்தின் மறக்க முடியாத, முயன்றாலும் மறக்க இயலாத ஒரு தென்றலான நிகழ்வை நினைவுகூரும்போது கண் சிமிட்டுகிறோம்.

நமக்கு பிடித்த நபர்கள் எப்போதாவது செய்யும் கோபப்படுத்தாத சின்னஞ் சிறு குறும்புகள், அசைவுகள், சேட்டைகள், சமிக் ஞ கள், குரும்புன்னகை, நனைந்திருக்கும் உதட்டு வரிகள், ஆசை பார்வைகள், போர்வை சண்டைகள், கிள்ளு முத்தங்கள், செல்லத் தீண்டல்கள், வலிக்காத அடி, பாட்டி தாத்தா வீட்டு ஆசீர்வாதங்கள் என எல்லாவற்றுக்கும் கண் சிமிட்டுகிறோம்.

நம் ‘கண் சிமிட்டல்’ இயல்பு வாழ்க்கையிலிருந்து கிள்ளி எடுக்கப்பட்டது. கடந்தகாலத்தை பேசுகிறது, நண்பர்களையும், பெற்றோர்களையும், சொந்த ஊரையும், மறந்த முகங்களையும், மண்ணையும் மக்களையும் அதே வாசனையோடும் அப்போது நினைவு கூர்ந்த இசையோடும் பாடல்களோடும் கை பிடித்துக் கூட்டிச் செல்கிறது.

நிகழ்காலம் – இனித்துக்கொண்டே வலிக்கும் (அ) வலித்துக்கொண்டே இனிக்கும்.
கடந்தகாலம் – அதை அசைபோட வைக்கும்.
எதிர்காலம் – அது வரும்போது பார்த்துக்கொள்வோம்.

நாமும் காலத்தோடு சேர்ந்து கொஞ்சம் கண் சிமிட்டுவோமா?